Hallo!

Omdat ik het schandelijk vind dat ik zo weinig post hier, even een razendsnelle update!

Ik ben tijdens Spring Break naar New Orleans geweest - binnenkort een uitgebreid reisverslag met foto's - en dat was een ontzettend bijzondere ervaring. De stad is er nog erg slecht aan toe en we hebben er leuk vrijwilligerswerk gedaan. Verder is de sfeer in de stad erg uniek en aangenaam.

Voorts, ik ben aangenomen als Resident Assistant! Dat houdt in dat ik betaald toezicht houd over het wel en wee in de dorms (woningen), een leuke, goed betaalde, niet al te moeilijke maar toch uitdagende baan, omdat je goed de algemene sfeer en problemen van individuen moet begeleiden.

Verder is het nu razend druk. Momenteel ben ik bezig met een grote presentatie voor Frans. De registratie voor volgend semester (najaar 2008, na de zomer) zit er aan te komen en ik hoop dan Microeconomic Theory, Linear Algebra, French Composition en French Conversation through Cinema te doen. Over cinema, aankomend weekend moet ik een Frans film festival in Richmond bijwonen (grootste en meest belangrijke in de VS), dat wordt vast leuk. Het weekend erna is Pig Roast, een groot festijn hier op de campus. Het weekend daarna moet ik meelopen als RA, het weekend daarna ga ik zeer waarschijnlijk een honkbal wedstrijd van de Yankees tegen de Orioles in Baltimore bezoeken, het weekend daarna betekent studeren voor de final exams en het weekend daarna vlieg ik weer naar huis! Dat schiet dus aardig op.

Nu moet ik weer verder met Frans. Ik zal hieronder nog een stuk schrijven dat ik in het kader van de Amerikaanse politiek voor fulbright heb geschreven. Het weer begint hier mooi zomers te worden.

Hartelijke groeten aan iedereen in Nederland! En ik waardeer het zeer als je wat van je laat horen in de reacties of per email.

Speciaal voor Adger, en anderen geinteresseerden, mijn postadres is:

UR 3096
28 Westhampton Way
University of Richmond
23173, VA
United States


Vriendelijke groeten,

Jan Willem



Maart 2008
Jan Willem van den Bos
Na de primaries in Ohio en Texas aan zijn zegereeks toegevoegd te hebben, is de Republikein John McCain zeker van de presidentskandidatuur voor zijn partij. Een geruststellende gedachte voor eenieder die de Republikeinen
een warm hart toedraagt; men kan zich focussen op de grote campagne voor de echte strijd om het presidentschap later dit jaar.
Deze relatieve rust en zekerheid staat haaks op de hectische interne climax waar de Democraten zich op moeten voorbereiden—Barack Obama en Hillary Clinton gaan beiden niet de vereiste meerderheid van toegezegde gedelegeerden behalen. Uiteindelijk zullen de ‘Superdelegates’ de beslissende stem hebben. Het is onzeker hoe deze partijbonzen zich zullen gaan gedragen, en deze democratische onzekerheid heeft een verlammende werking op het respect en het begrip voor de politiek onder studenten.

Superdelegate op Bezoek
Onduidelijkheid kan echter ook leiden tot nieuwsgierigheid, en dat was zeker te merken aan de hoge opkomst bij een lezing van Donna Brazile op de campus. Nu zal haar naam in Nederland niet veel bellen doen rinkelen, in Amerika geniet zij enige bekendheid als politiek analyst bij CNN. Voorts is zij betrokken geweest bij alle presidentiële campagnes sinds de verkiezing van Jimmy Carter eind jaren zeventig en was zij de eerste Afro-Amerikaan die de leiding had over een campagne (Al Gore in 2000). Ontegenzeggelijk een vrouw met een indrukwekkende levensgeschiedenis, maar wat haar komst echt interessant maakte is haar rol als Superdelegate in
het verkiezingsproces.

Nieuwe Tijden
Als Democraat wist zij de zaal te boeien met een enthousiast verhaal over de ontwikkeling van Amerika, waarbij ze vooral de historische significantie van een zwarte man of een vrouw als toekomstige preisdent benadrukte. Het is een gevoel dat populair is onder de Democraten: men kan een nieuwe stap in de geschiedenis zetten, een zichtbaar symbool van emancipatie en vooruitgang, er breken wellicht nieuwe tijden aan voor de Amerikaanse maatschappij. Ondanks al dit positivisme kon ook Donna Brazile niet ontkennen dat er twee kampen in haar partij zijn. Twee kampen die steeds feller naar elkaar gaan uithalen: men schrijft Clinton’s winst in Ohio en Texas toe aan haar aanvallende toon en tv-spotjes.

Partijkandidaat
Obama heeft haar niet de genadeklap kunnen toedienen en nu maakt Hillary rekenkundig nog een kans op de overwinning, maar alleen als de Superdelegates in meerderheid haar kant kiezen. Dit zou echter een opmerkelijk scenario zijn: de partij-elite zou tegen de wil van het volk ingaan in het land waar men grote waarde hecht aan democratie voor vrijwel alle bestuurlijke functies. De vraag aan Donna Brazile die de meeste studenten fascineerde was dan ook: “Hoe bepaalt u straks uw keuze voor een kandidaat?”

Vakkundig inspelend op de sentimenten antwoordde ze dat alle Superdelegates zullen moeten gaan luisteren naar de stem van het volk, naar wat de mensen willen, en aldus hun voorkeur kunnen bepalen. Tegelijkertijd gaf ze ook toe dat Superdelegates ook maar mensen zijn en dat ze makkelijk van de wil van het volk over het hoofd kunnen zien—wellicht door verschillende opvattingen over politiek, wellicht door nauwe connecties met een van de kandidaten. Dit antwoord liet de zaal achter met een nare bijsmaak.Vaststaat dat de Democraten veel op het spel zetten door deze anti-democratische invloeden, en het grootste risico is dat men jonge twijfelaars definitief van de politiek vervreemdt. Daar kan Donna Brazile met al haar enthousiasme helaas weinig aan veranderen.